Logo Parochie

 

R.-K. Parochie
HH. Paulus en Ludger

Verbonden in Christus

FacebookTwitterGoogle Bookmarks

 

 


Berichtgeving omtrent corona

Met ingang van 7 april nieuw telefoonnummer voor reserveringen: 06-83 13 71 02

Coronamaatregelen versoepeld per 5 juni 2021, zie Versoepeling van de coronamaatregelen.

De blik gericht op Christus, het centrale oriëntatiepunt van elke geloofsreis en op de mens, die in het middelpunt van alle pastorale zorg staat, is de Kerk geroepen naar het Woord te luisteren, het zich eigen te maken en het te verkondigen, zodat God het laat groeien volgens zijn plan. Van Hem komt het vuur dat onze harten zuivert van eigenbelang en gerichtheid op onszelf. Een levenslang proces. Maar het is ook het vuur dat de koude uit onze harten verjaagt en ons bezieling brengt en levensvreugde. Dat verlangen naar onze God die ons bestaan zin geeft, houdt ons bijeen.
Onze communicantjes hebben hun eerste heilige communie ontvangen en daarmee een begin gemaakt met een traditie die van waarde wil zijn in hun geloofsleven. Na een intensief voorbereidingsweekend ontvangen de vormelingen op 12 juni opnieuw onder andere de sterkte, liefde en wijsheid van de heilige Geest als vruchten. Het jaarthema ‘Een nieuw begin’ krijgt daarmee praktische invulling.
Door de recente ontwikkelingen en bizarre tijden in de samenleving en de kerken ontdekten we ook barsten en breuken in de kerk, naast de mooie en goede dingen die zijn opgevallen. De onderlinge zorg en aandacht en het besef dat fysieke ontmoetingen van grote waarde zijn. Er is veel gebeurd en hard gewerkt tijdens de lockdown.
Toch heeft corona ons ook stil gezet wat werkt als een vergrootglas. Ze laat ons heel bewust kijken en stelt de kritische vraag of we terug kunnen of willen naar business as usual? Vragen over zingeving komen nadrukkelijker op ons af. Verhalen spelen daarin een belangrijke rol. Wat is er na het coronavirus van de kerk overgebleven? Best een spannende vraag. Is het echt waar dat de COVID-19 pandemie het secularisatieproces versnelt? Kunnen we terug naar het ‘oude normaal?’ Hoe richten we onze parochie in om een echte geloofsgemeenschap te zijn? Geloven is een werkwoord: geloven in God vraagt om heroverwegingen.
De kerk bevindt zich op een kantelpunt: tussen crisis en kansen in. Lege kerken dwingen ons om opnieuw onder woorden te brengen brengen waar Jezus in ons midden is. In onze samenleving blijken verbindende plekken belangrijk te zijn. Schalen we af naar kleinere samenkomsten? Kan een jaarthema ons verbinden? Wat heeft corona gedaan met onze relaties? Zijn ze losser geworden? Of heeft het een verlangen gewekt en waarderen we onze relaties opnieuw? Is de kerk een oefenplek voor het leren liefhebben, waar mensen elkaar in de ogen kunnen zien en elkaar spreken. Een plek waar de scheiding tussen buiten en binnen steeds meer wegvalt.
Met Pinksteren vierden we dat de heilige Geest werd ‘uitgestort’. Dat klinkt als een soort waterval. De eerste christenen hadden de ervaring dat ze plotseling ‘volgegoten’ werden met God. Veel latere gelovigen kennen dat gevoel: dat God ook in hun binnenste is en hun eigen geest inspireert. God komt zelfs zo dichtbij, dat Hij rechtstreeks in contact treedt met je.
Persoonlijk heb ik webinars gevolgd, een woord dat voor corona nauwelijks gehoord of gekend werd. Over de online cursus die ging over mentorschap en coaching in het jongerenpastoraat wil ik graag iets delen. Juist ook omdat het voor iedere mens, jong en oud, mooie vragen opwierp.
In vier cursusavonden kwamen verschillende aspecten aan de orde. De eerste avond ging over Thomas van Aquino, een theoloog uit de middeleeuwen die zich verdiept heeft in de vraag of ons verstand behulpzaam kan zijn in het verdiepen en beter doordringen in ons geloof? Het is goed voor mensen om te weten hoe God en hoe de mens in elkaar steekt en welk wereldbeeld er bij jongeren algemeen leeft. Wat heb je nodig om goede keuzes te maken? Ben je je bewust van je taak om anderen te helpen leerling van Jezus te zijn en hoe ben je dat zelf? Hoe kunnen mensen gezond groeien in een wereld zoals deze zich momenteel aan ons voordoet?
Een VUCA-wereld:
Volatiliteit: vluchtige wereld die beweeglijk is en waarin alles snel verandert.
Uncertain: onzekere wereld doordat we te weinig kennis hebben om te voorspellen wat de impact van onze acties zullen zijn.
Complexititeit: we weten niet wat reëel is en volgend jaar nog van waarde zal zijn. Het is een ingewikkelde wereld.
Ambiguïteit: er kan zelfs twijfel bestaan over de oorzaak en gevolg relatie.

Meimaand is Mariamaand. Dit jaar zou in de meivakantie de 3-jaarlijkse aartsbisdombedevaart naar Lourdes weer plaatsvinden. Door corona is reizen naar het buitenland, en dus ook op bedevaart gaan, niet mogelijk. Hoe het in de toekomst wél kan daar ik zie ik met spanning en vooral met vertrouwen naar uit.
Maria is voor velen een belangrijke inspiratiebron voor geloven en een troost in het persoonlijk leven. Maria, een jong meisje die verloofd is met Jozef uit het huis van David, krijgt bezoek van een engel met een vreemde boodschap. “Wees niet bang Maria, God heeft je zijn gunst geschonken. Je zult zwanger worden en een zoon baren, je moet hem Jezus noemen.” Het antwoord van Maria, een paar woorden, zal beslissend zijn voor eeuwen. “Mij geschiedde naar uw woord”.

Gods woord beheerst al vanaf het begin Gods omgaan met zijn volk. Telkens weer worden mensen opgeroepen om gehoor te geven aan dit woord. Geroepen worden we om dienstbaar te zijn aan Gods bedoelingen en zo te mee te werken aan Gods koninkrijk van liefde en vrede.
Maria’s antwoord is het antwoord van het geloof. Het is een “ja” zeggen op het woord van God, dat in haar een nieuw begin wil maken, tot redding van de wereld. Zij geeft zich helemaal over aan God. Nooit heeft geloof dieper ingegrepen in het leven van een mens dan bij Maria. Het heeft heel haar leven als vrouw bepaald. Het heeft ruimte gemaakt voor Gods werk, niet alleen in haar, maar in heel de mensheid: het nieuwe begin, dat kwam met de geboorte van Jezus de verlosser en redder van de wereld. Zij is daarom de eerste en grootste van alle gelovigen. Haar nicht Elisabeth, ook vol van heilige Geest, prijst Maria om haar geloof.

God blijft mensen roepen om zich in dienst te stellen van zijn heilswerk. Ieder heeft zijn of haar persoonlijke roeping, in het gezin, in de samenleving, in de kerk. De mens is vrij om te antwoorden op Gods roepstem en werk te maken van dienend geloof, in het groot en in het klein. Kun je van harte “ja” zeggen op Gods uitnodiging en je overgeven aan de werking van zijn heilige Geest in je? De Pinkstergeest wordt op de vijftigste dag van Pasen over ons uitgestort. De Geest van wijsheid, inzicht, hulp en sterkte die ons kracht geeft om Maria te volgen in haar geloof: dat is dienstbaar zijn aan Gods bedoelingen.

Voor mij is Maria een groot voorbeeld in geloven, dienstbaar zijn, vader-zijn. Het is daarom dat ik graag plaatsen bezoek waar wonderlijke dingen door Maria zijn gebeurd: Lourdes, Kevelaer, Banneux. Ik ervaar er meer dan anders hoe door Maria hemel en aarde iets dichter bij elkaar komen. Mijn gebed tot Maria brengt me dichter bij haar Zoon en God zelf. Momenten waar ik me bemoedigd weet om mijn leven en (pastorale) werk ‘anders’ aankan. Mijn geloof wordt er door versterkt.

Maria, de eerste gelovige van het nieuwe verbond, trekt met ons mee op de pelgrimstocht van ons leven. Ik wens ons toe dat we in de meimaand tijd en ruimte weten te maken voor gebed op Haar voorspraak. Dat ons leven en geloven er nieuwe richting en houvast door mag krijgen.

Diaken Cor Peters

De commercie doet zéér vroeg in de tijd al haar best iets van Pasen te maken, maar het blijft bij paaseitjes, kransen, lammetjes en kuikentjes, bloemen en artikelen voor een fris paasontbijt.
Prachtig, maar ze maken van Pasen iets liefelijks en onschuldigs, terwijl Pasen absoluut niet onschuldig is. Pasen is voor ons christenen juist heel radicaal. Pasen is niet los te zien van het kruis. Maar dat is wellicht iets waar we niets mee kunnen. Zijn we niet geneigd om dat kruis te willen ontlopen?
Lijden, het kruis, het mag niet meer en hoe langer hoe meer willen we het verbannen uit het leven. Is het kruis in onze maatschappij niet een algemeen symbool van het eindpunt, teken van dood?
Het leven van Jezus leert ons dat het leven niet afgelopen is met de dood. Door de dood heen kom je tot het Nieuwe Leven. Ik schrijf het bewust met hoofdletters. Dood en leven, Goede Vrijdag en Pasen, kruis en verrijzenis zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Het Nieuwe Leven komt niet vanzelf, maar via de weg van het kruis. De weg van het kruis die Jezus gaat, dient zich niet plotsklaps aan, maar heeft alles te maken met zijn opdracht. Regelmatig heeft Jezus tegen zijn leerlingen gezegd dat wie Hem volgen wil het kruis moet opnemen (Lc. 9, 23). De leerlingen hadden het daar moeilijk mee. Eigenlijk wilden ze Jezus verhinderen om naar Jeruzalem te gaan. Toen hij verraden werd lieten ze Hem in de steek. En zelfs nadat er berichten doorkwamen dat Hij uit de dood was opgestaan, konden ze het aanvankelijk niet geloven. Toch waren ze met hun twijfel niet leerling-áf.
De Heer gaf het met hen niet op, want Hij gaat een andere weg met mensen dan mensen zelf op het eerste gezicht zouden bedenken. Juist door menselijke tegenslag, door lijden en dood, begint God iets nieuws.
Door het kruis. Niet door om het lijden en de dood heen te gaan, door het te ontlopen, maar juist dóór lijden en dood heen komt het Nieuwe Leven. Tot op vandaag is het voor veel mensen niet eenvoudig om zo te geloven in Pasen. Weet hebben van Pasen dat gaat nog, maar geloof dat ‘radicale Pasen’ maar eens: als je kind ongeneeslijk ziek is, als je langzaam maar zeker afscheid moet nemen van een geliefde, als je door corona je werk verliest, als je leeft met conflicten en spanningen. Moeilijkheden en vragen te over.
Ingrijpende gebeurtenissen moeten emotioneel verwerkt worden. Dat geldt ook voor het grote wonder van Pasen, waarbij Gods liefde sterker bleek dan lijden en dood. De verwarring, het verdriet en het onbegrip van de leerlingen moesten geleidelijk plaats maken voor nieuw inzicht, herwonnen vertrouwen en verdiept geloof. Het graf waarin Jezus was neergelegd was leeg. De dood is overwonnen. Dat geloof, die hoop is met Pinksteren bekrachtigd door de gave van de heilige Geest. Want alleen als wij opgewekt worden om verder te gaan met de Heer die tot ons spreekt in de Schriften en die zich laat kennen in het breken van het brood (Lc. 24, 13-35), krijgt Pasen een vervolg. Niet als iets liefelijks, maar als een realiteit: een nieuw begin, een begin van het Nieuwe Leven.
Pastoor H.A.M. de Jong

In het kader van het thema ‘een nieuw begin’ hoorde ik recent in een radio programma iets interessants. Het ging over zogenaamde ‘millennials’, jongeren geboren tussen 1980 en 2000, veelal de jonge ouders van onze tijd. Ze zijn door hun ouders, - generatie X en babyboomers - sterk aangemoedigd om bewust en zelfstandig in het leven te staan, hun eigen keuzes te maken en hun eigen geluk te realiseren. ‘Alles kan, als je maar wilt’, was het levensmotto. Dus willen ze ook alles: een goede baan én een mooie auto én een opwindende partner én een rijk sociaal leven én de laatste films zien én verre reizen maken én een eigen huis. Ze zijn druk en vinden ‘nee’ een moeilijk woord. En dan ineens is daar een beklemmend gevoel of dit nu alles is. Of het allemaal wel zinvol is. Zijn zij als kinderen nog vertrouwd gemaakt met oorsprong, doel en zin als samenhang in hun leven: zoals de zon opgaat iedere dag. Deze prangende vragen worden o.a. gerangschikt onder het dertigersdilemma. En Covid-19 doet daar nog een schepje bovenop.


JEZUS NEEMT ONS NIETS AF
Ook Jezus was rond de dertig toen Hij begon aan zijn driejarig openbaar optreden en naar de mensen toeging. Ze opzocht en genas. Hij wist dat geloven, vertrouwen is dat God er altijd voor ons is. Dit goede nieuws kwam Hij brengen. Hij wees liefdevol op het gegeven dat leven meer is dan alleen het voor de hand liggende, dat we kunnen zien en met ons verstand kunnen beredeneren. Hij ging Zelf voor in de Verrijzenis, in eeuwig leven. Dringt dat nog tot ons door? Geloven begint met je verbazen, verwonderen…
Jezus sprak in zijn tijd op geheel nieuwe wijze: in tegenstelling tot de Schriftgeleerden sprak Jezus bevrijdende nieuwe woorden. Hij vertelde geen wetmatigheden en legde geen regels en onnodige lasten op, die ons in een keurslijf dwingen. Hij neemt ons niets af.
Hij combineert waarheid met liefde, de meest denkbare zuivere en prachtige combinatie in ons leven. In pastorale gesprekken zijn deze gedachten vaker een nieuw begin. Een nieuwe ruimte om het erover te hebben: over die persoonlijke zoektocht naar zin en geloof. Wat kan geloof voor je betekenen? Mensen maken persoonlijke afwegingen en ontdekken dan dat Jezus onbaatzuchtig en barmhartig ons iets aanreikt en niets komt afpakken of opleggen.

 

Op de een of andere manier zien we allemaal uit naar een nieuw begin. Een maand geleden hebben we elkaar de beste wensen gestuurd of persoonlijk verteld. Een verlangen om gezond te blijven, om geluk te ervaren en dat er zegen mag rusten op heel ons leven. Voor iedereen geldt denk ik dat we door vaccinatie in 2021 een nieuwe tijd tegemoet kunnen gaan. Het moet ons bescherming bieden tegen het coronavirus. De beperkingen zullen nog een tijdje nodig zijn. We moeten samen de schouders er nog even onder zetten in het belang van ieders gezondheid.

 

Op beperkte wijze hebben we met kerstmis het nieuwe begin gevierd. De geboorte van een Kind, Jezus, de Redder van de wereld. Een nieuwe toekomst heeft ook te maken met een verlangen om het oude achter je te kunnen laten. Het kan veel zijn dat iemands leven zwaar maakt. Het coronavirus met alle gevolgen van dien. Je kunt je gevangen voelen door het thuis moeten zitten. Een nieuw begin: weer kunnen sporten, naar school gaan, elkaar ontmoeten in verenigingen, samen zingen of muziek maken, uitzien naar vakantie. Weer vrijuit kunnen samenkomen in onze kerken om het geloof in God te vieren. Er is veel moed en vertrouwen nodig voor dat nieuwe begin. Het persoonlijke gebed en meditatie kan je helpen om bij je innerlijke bron te komen en je sterk en veerkrachtig te maken.

 

Op 1 januari heeft parochie HH. Paulus en Ludger een nieuwe start gemaakt. Officieel zijn we één parochie met 16 geloofsgemeenschappen. Een nieuw parochiebestuur is aangetreden. De komende maanden zullen zij zich voorstellen en presenteren. Natuurlijk wordt het proces van bouwen aan de toekomst van de parochie voortgezet.

 

Op 2 februari, feest van de opdracht van de Heer in de tempel - Maria Lichtmis, zal de sluitingsviering zijn van de St. Antonius van Padua kerk in Vragender. Voor de geloofsgemeenschap begint dan ook een nieuwe situatie. Hoe blijven we verbonden lokaal en met het geheel van de parochie nu de vieringen in de eigen kerk wegvallen? Parochianen van Vragender zijn daarover bevraagd. De beheercommissie en de pastoraal coördinatoren overleggen, wat mogelijk én haalbaar is, met de beschikbare menskracht.

Voor de geloofsgemeenschappen van Rekken en Bredevoort komt het moment van overdracht van de kerk ook dichterbij. In andere gemeenschappen wordt gezocht naar mogelijkheden voor de toekomst.

 

Vanaf 1 februari is er ook een nieuw rooster voor de weekendvieringen. In de zes kerken die vooralsnog openblijven vindt de zondagse eucharistieviering plaats. Waar dat niet mogelijk is zal er een woord- en communieviering zijn. Zo is er veel in beweging, in verandering ook. Ik zie met vertrouwen die nieuwe toekomst tegemoet. Er is meer dan anders een verlangen bij mensen om op zoek te gaan naar de diepere bron en betekenis van leven en zingeving. Mensen zijn zoekers in het religieuze landschap. De opdracht aan christelijke kerken, aan christenen, is om te getuigen van het persoonlijke geloof in woord en daad. Jezus heeft daartoe opgeroepen én zond zijn leerlingen: “Ga, en maak alle volkeren tot mijn leerlingen” (Mt. 28, 19). Leerling van Jezus zijn wil zeggen dat je, als gedoopte en gevormde, de weg van Jezus probeert te gaan.

Geloofsgemeenschappen maken ingrijpende veranderingen door. Dat realiseren we ons niet altijd. En je doet dat niet zomaar. Je bent nog nooit in de situatie geweest dat je lokaal, op grond van eigen geloven, vormgeeft aan geloof. Met elkaar ter plekke leerling van Jezus Christus proberen te zijn. In die kanteling, in het proces naar (kleine) lokale maar wel vitale geloofsgemeenschappen, hebben we elkaar hard nodig. Samen de zoektocht aangaan en het veranderingsproces, met de mogelijkheden die je hebt, vorm en inhoud geven. Geloven, toekomst van geloven en Kerk, gaan ons ter harte.

Ik geloof dat we in verbondenheid met Christus én met elkaar een nieuw begin kunnen maken in ons persoonlijk leven, in de samenleving en ook in onze parochie.

 

Diaken Cor Peters

 

Pastorale noodwacht
Parochie HH. Paulus en Ludger
06-190 17 292