Boete en verzoening rond Pasen 2026

Vergeving en nieuw begin

Toen Jezus rondtrok vertelde Hij in gelijkenissen over Gods barmhartigheid en vergeving, zoals in de parabel met de verloren zoon (Lc. 15, 31). Na zijn verrijzenis blies Hij over zijn leerlingen en gaf hen de volmacht om zonden te vergeven in zijn Naam (Joh. 20, 21). In het sacrament van boete en verzoening schenkt God vergeving aan de mens die oprecht spijt heeft van zijn zonden en verlangt naar herstel en levensvernieuwing. Door de vergeving komt er ruimte, wordt een mens geheeld en de band tussen God en de biechteling hersteld. Wanneer iemand vergeving vraagt en ontvangt gaat hij of zij over ‘van de dood naar het leven’: naar een nieuw begin.

Bekijk ook de uitleg op Bewust Katholiek: www.youtube.com/@BewustKatholiek/videos 

 

Wanneer is het mogelijk?

Elke vrijdagochtend, het hele jaar door, is in Groenlo biechtgelegenheid voor en na de eucharistieviering van 9:00 uur.

Rond Pasen zijn er de volgende extra mogelijkheden:

- zondag 15 maart, in Lichtenvoorde, van 10:00 tot 10:45 uur;

- Witte Donderdag 2 april, in Groenlo, na de avondmis tot 21:30 uur;

- zaterdag 4 april, in Groenlo, van 17:00 tot 18:00 uur;

- zondag 12 april, in Groenlo, tijdens het Uur van de Goddelijke Barmhartigheid vanaf 15:00 uur;

- woensdag 15 april, in Lichtenvoorde, bijeenkomst gebedsgroep, vanaf 13:15 uur.

 

Een afspraak maken voor een biecht of gesprek op een ander tijdstip of een andere plaats is mogelijk. Dit kan ook wanneer u niet in de gelegenheid bent om naar de kerk te komen.

Desgewenst kunt u ook een andere assisterende priester benaderen.

Pastoor H.A.M. de Jong

Details

Gepubliceerd: 26 februari 2026

Vastenactie 2026

En Hij zei: “Geven jullie hen maar te eten”

Het campagnethema komt uit de parabel van de vijf broden en twee vissen. Een menigte van duizenden mensen is bijeen rond Jezus. Ze zijn hongerig en moe, maar er zijn slechts vijf broden en twee vissen. De leerlingen weten niet meer wat te doen en Jezus zegt dan: “Geven jullie ze maar te eten” Met deze zin legt Jezus de verantwoordelijkheid bij zijn leerlingen en bij ons.

Bisschop mgr. Eugenio Coter en zijn team pakken deze verantwoordelijkheid op en zetten zich dagelijks in om de meest kwetsbare mensen nabij te zijn. Dat doen ze onder meer door voor de zieken te zorgen en door gevangenen te bezoeken. Kortom door werken van barmhartigheid in praktijk te brengen.
Het Boliviaanse regenwoud van het bisdom Pando met bisschop Coter en zijn team staat dit jaar centraal tijdens de jaarlijkse vastenactie. Een van de teamleden is Marie Cruz. Zij geeft de opdracht om de werken van barmhartigheid gestalte te geven concreet vorm door gevangenen te bezoeken. Uit eigen zak betaalt zij eten voor hen en zorgt als een moeder voor de gevangenen.

Het leven in de gevangenissen in Bolivia is hard en moeilijk. Mensen leven dicht op elkaar en moeten in hun eigen onderhoud voorzien. De voorzieningen zijn minimaal en honger, verveling en uitzichtloosheid maken het leven hier extra zwaar. Bovendien hebben veel mensen die hier terechtkomen nauwelijks toegang tot juridische bijstand, waardoor ze vaak onnodig lang in de gevangenis verblijven.

Dit jaar wil de Vastenactie het werk in het bisdom Pando ondersteunen. In overleg met Marie Cruz en de gedetineerden wil de Vastenactie zorgen voor meer voedsel door het aanleggen van moestuinen binnen de muren van de gevangenis en de mogelijkheid bieden voor het houden van kippen en eenden. Daarnaast wil het bisdom gratis juridische en medische hulp aanbieden. Ook wil het project voorzien in zinvolle dagbesteding die mensen in staat stelt praktische vaardigheden te leren.

Kortom hoop brengen op donkere plekken.

In 2026 vieren we 65 jaar Vastenactie, laten we dit jubileum aangrijpen om een bijdrage te leveren aan het mooie werk van Marie Cruz en allen die haar helpen.
U kunt bijdragen door een gift te doen tijdens de extra collectes in de Vastentijd, door een bijdrage te storten op onderstaand rekeningnummer of door de bijgaande QR code te scannen.

Van harte aanbevolen.

Details

Gepubliceerd: 26 februari 2026

Ankerzondag 1 maart

Beste ouders.

Zondag 1 maart komen we weer bij elkaar.
Zoals gebruikelijk vieren we eerst samen de Eucharistieviering om 9.30u. in de Calixtusbasiliek in Groenlo.
Omdat het Ankerzondag is zal er Kinderwoorddienst zijn in de Jozefzaal.
De jongste kinderen kunnen lezen en spelen in het Jozefhoekje.
18 februari hebben we het Askruisje ontvangen.
Het begin van de veertigdaagse paastijd.
Tijdens de kinderwoorddienst en Eucharistieviering zal hier ook aandacht voor zijn.
Na afloop bent u weer van harte uitgenodigd om elkaar te ontmoeten onder de koffie/thee en ranja.

We hopen u 1 maart weer te ontmoeten.
Welkom!

Hartelijke groet.
Team en werkgroepen.

Details

Gepubliceerd: 25 februari 2026

Chrismamis

Broeders en zusters in Christus,
Van harte nodig ik u hierbij uit voor de jaarlijkse Chrismamis voor heel ons Aartsbisdom Utrecht. De Chrismamis is een hoogtepunt in het kerkelijk jaar, mede omdat wij dan met vertegenwoordigers van al onze parochies en locaties bijeen zijn rond Christus, onze Heer.

Iedereen is bij deze viering welkom. Op de eerste plaats uzelf, maar ook de volwassenen die zich voorbereiden op hun doopsel en/of vormsel en kinderen/jongeren die het vormsel gaan of hebben ontvangen. Hun aanwezigheid is een verrijking voor de Chrismamis.
Daarom aan u het vriendelijke verzoek om vanuit elke locatie in uw parochie met een groep parochianen naar de Chrismamis te komen. Zo kunnen vele gelovigen deze indrukwekkende viering meebeleven.

Datum	woensdag in de Goede Week: 1 april 2026
Adres	Onze Lieve Vrouwekerk, Hoofdstraat 18 te Apeldoorn
Aanvang	19:00 uur

Lees hier de volledige brief van het Aartsbisdom.

Details

Gepubliceerd: 25 februari 2026

Stille omgang

Utrechtse parochies lopen samen Stille Omgang op 21 maart

Jaarlijks wordt in Amsterdam de Stille Omgang (www.stille-omgang.nl) georganiseerd, de editie van 2026 vindt plaats op zaterdag 21 maart. De afgelopen jaren organiseerde de Diocesane Werkgroep Bedevaarten van het Aartsbisdom Utrecht een gezamenlijke deelname van parochies uit dit bisdom aan de Stille Omgang, startend met een feestelijke Eucharistieviering in de Co-kathedrale basiliek St. Nicolaas nabij het Centraal Station. Ook dit jaar biedt het aartsbisdom deze mogelijkheid. De aanvangstijd van deze H. Mis is 20.00 uur. De intenties van 2026 voor de omgang zijn: ‘Moge God, door de Eucharistie, velen bereiken en wij Hem niet afwijzen’.

Het Aartsbisdom Utrecht hoopt dat ook dit jaar vanuit de parochies veel gelovigen naar Amsterdam zullen komen. Vorig jaar namen ongeveer 500 mensen uit het Aartsbisdom Utrecht deel aan de Stille Omgang. Voor veel deelnemers was het een indrukwekkende ervaring om na de Eucharistieviering in de geheel gevulde H. Nicolaasbasiliek als Utrechtse groep in stil gebed de tocht door het centrum van Amsterdam te maken. De route van de Stille Omgang komt voort uit de route die de pastoor van de Oude Kerk in 1345 liep, nadat hij getuige was geweest van een Eucharistisch wonder dat aan een zieke geschiedde: het Mirakel van Amsterdam.

Details

Gepubliceerd: 25 februari 2026

Boodschap van kardinaal Eijk, aartsbisschop van Utrecht

‘God staat op de uitkijk’

Brief voor de Veertigdagentijd 2026

 

Broeders en zusters in Christus Jezus onze Heer,

De Veertigdagentijd die op Aswoensdag (18 februari) begint, is een tijd van verstilling, gebed en onthouding. In deze periode proberen we ons zoveel mogelijk te richten op wat er werkelijk toe doet in ons bestaan: onze relatie met de levende Heer en de band met onze medemens – door te geven aan bijvoorbeeld de Vastenactie. We bereiden ons in deze tijd met hart en ziel voor op het Hoogfeest van Pasen. Christus heeft aan het kruis vrijwillig zijn leven gegeven en heeft met dat offer voor ons de weg naar de vergeving van onze zonden geopend: “God echter bewijst zijn liefde voor ons, doordat Christus voor ons is gestorven, toen wij nog zondaars waren” (Rom. 5,8). Met Pasen vieren we dat Christus de dood heeft overwonnen en ons daarmee is voorgegaan naar het huis van de Vader. 

De Veertigdagentijd is een periode waarin we ons extra bewust zijn van het gegeven dat we als christenen ‘in de wereld zijn maar niet van de wereld zijn’ (vgl. Joh. 17,11-16). Het is echter niet eenvoudig om ons los te maken van die wereldse aantrekkingskracht. Die ervaring had ook de heilige Augustinus, die in zijn ‘Belijdenissen’ schrijft over “de gewelddadigheid van de gewoonte, waardoor de geest wordt vastgehouden” (VIII,V,12) en verzuchtte: “… en ik word weer opgezogen door het gewone leven, en het houdt mij vast, en met al mijn tranen blijf ik toch vastzitten. Zoveel betekent de last van de gewoonte” (X,XL,65).

Ons van die last der gewoonte bevrijden, vergt dus inspanning. Ons leven wordt gekenmerkt door een overvloed aan prikkels – zo doet onze mobiele telefoon voortdurend een beroep op onze aandacht en het is moeilijk om ons daarvan los te maken. Maar ook zorgen over het heden en de toekomst kunnen ons beheersen. Want we leven momenteel in onzekere tijden. Veel werknemers ervaren een groeiende onzekerheid over wat de snelle AI-revolutie voor hen zal betekenen – waarschijnlijk zal kunstmatige intelligentie veel banen doen verdwijnen of sterk veranderen. 

Ook staat de vrede die we in Europa zoveel decennia als vanzelfsprekend beschouwden onder druk: de oorlog in Oekraïne duurt alsmaar voort, de relatie van Europa met de Verenigde Staten lijkt fundamenteel veranderd en er heerst een groeiend gevoel van mondiale onveiligheid. De afgelopen maanden zijn we er door de overheid dan ook meer dan eens op gewezen dat het belangrijk is om ons voor te bereiden op een eventuele noodsituatie, inclusief tips over de inhoud van een noodpakket om 72 uur mee door te komen. Een gewaarschuwd mens telt immers voor twee en een goede voorbereiding is het halve werk. 

Wij christenen bereiden ons in de Veertigdagentijd met een innerlijke oefening voor op het Hoogfeest van Pasen. De Veertigdagentijd, die dit jaar vroeg is gestart, is ook dit keer voor ons een uitgelezen kans om een inwendige voorjaarsschoonmaak te houden. Welke goede voornemens moeten afgestoft worden? Welke mentale rommel die onze opgang tot God in de weg staat wacht nog om opgeruimd te worden? En vooral: waarmee moeten we hoognodig in het reine komen om onze band met God en de medemens te zuiveren? 

Het is cruciaal om die laatste vraag eerlijk te beantwoorden, wil de Veertigdagentijd als voorbereiding op Pasen optimaal vrucht kunnen dragen. Welke misstappen hebben we in de afgelopen weken (of maanden of misschien zelfs jaren) onder het tapijt van ons geweten geveegd en liggen daar te wachten tot we ze echt opruimen? 

Dit is geen vrijblijvende vraag. De apostel Johannes schrijft in zijn eerste brief niet voor niets: “Vrienden, nu reeds zijn wij kinderen van God, en wat wij zullen zijn is nog niet geopenbaard; maar wij weten dat wanneer het geopenbaard wordt, wij aan Hem gelijk zullen zijn, omdat wij Hem zullen zien zoals Hij is. Wie zulk een heil van God verwacht, maakt zich rein, zoals Christus rein is” (1Joh. 3,2-3).

Dat rein worden betekent onder meer dat we verantwoordelijkheid nemen voor onze fouten, onze zonden onder ogen durven zien en een beroep willen doen op Gods barmhartigheid. Daartoe heeft Christus ons iets nagelaten: het sacrament van boete en verzoening (de biecht). Dit kostbare geschenk biedt ons mensen de kans om werkelijk schoon schip te maken en de blokkades tussen ons en God en tussen ons en onze medemensen weg te nemen. Tijdens de driejaarlijkse bisdombedevaart naar Lourdes staat ook altijd een viering van barmhartigheid op het programma. Bij de afgelopen edities groeide elke keer het aantal pelgrims dat in die viering (of ook daarbuiten) het sacrament van boete en verzoening ontving. Ik heb dat eerder een ‘cadeautje van Onze Lieve Vrouw van Lourdes aan het Aartsbisdom Utrecht’ genoemd.

 

Zeker, het ontvangen van het sacrament van boete en verzoening kan de eerste keer onwennig zijn. Het kan moeilijk zijn om die stap te zetten. Onze zonden kunnen zwaar op ons drukken, zo zwaar dat ze ons verlammen. De pijn die we God, onszelf of anderen hebben aangedaan kan zo heftig zijn dat we het moeilijk vinden om die op te biechten. 

Hoe zetten we dan met zo’n zwaar gemoed de eerste stap naar bevrijding? De parabel van de verloren zoon (Lc. 15,11-32) kan ons letterlijk op weg helpen. Het verhaal is bekend: een vader had twee zonen, de jongste zoon vraagt op een gegeven moment zijn erfdeel aan zijn vader. Met een goedgevulde geldbuidel gaat hij vervolgens de wijde wereld in. Hij verkwist zijn kapitaal in een losbandig leven totdat hij blut is. En dan breekt er ook nog een hongersnood uit in het land waar hij verblijft. Ten einde raad gaat hij als varkenshoeder aan de slag, maar zelfs de schillen die de varkens eten gaan aan zijn neus voorbij. Dan komt hij tot inkeer en besluit terug te keren naar zijn vader. Hij wil zijn vader vragen om hem als dagloner in dienst te nemen – hij is het voor zijn gevoel namelijk niet meer waard om diens zoon te heten.

Hij reist naar huis en dan gebeurt het: “Zijn vader zag hem al in de verte aankomen, en hij werd door medelijden bewogen; hij snelde op hem toe, viel hem om de hals en kuste hem hartelijk.” Dit tot ongenoegen van de oudste zoon, die vindt dat zijn jongere broer er veel te makkelijk van af komt. Waarom al die heisa? Maar zijn vader is duidelijk: “Er moet feest en vrolijkheid zijn, omdat die broer van je dood was en levend is geworden, verloren was en is teruggevonden.”

 

Om het sacrament van boete en verzoening te ontvangen, moet je een drempel over – zeker de eerste keer. Maar de parabel van de verloren zoon laat ons zien dat uiteindelijk niet wij de eerste stap hoeven te zetten, dat heeft God al gedaan. Hij staat op de uitkijk, klaar om ons in de armen te sluiten. Dat horen we ook aan het begin van de viering van Aswoensdag: “Heer, Gij zijt vol ontferming voor allen en hebt geen afkeer van wat Gij hebt gemaakt; Gij sluit uw ogen voor de zonden van de mensen om hen tot bekering te brengen. Gij spaart hen, want Gij zijt de Heer onze God” (Wijsh. 11, 24-25,27).

Let wel: het ontvangen van het sacrament van boete en verzoening is geen eindpunt. Het biedt ons de kans op een nieuwe start, een ijkpunt waarop we ons gedrag naar God en onze medemens moeten baseren – handelen vanuit liefde. Liefde moet het eerste en het laatste woord hebben en die woorden moeten we in daden omzetten. Zoals Paulus schrijft in zijn eerste brief aan Timoteüs: “Het doel van het gebod is de liefde, die voortkomt uit een rein hart, een goed geweten en een ongeveinsd geloof” (1Tim. 1,5).

Ik wens u van harte een gezegende Veertigdagentijd toe, en hoop dat deze periode een tijd van innerlijke vernieuwing mag zijn. U kunt erop vertrouwen dat God al op de uitkijk staat.
 

+ Willem Jacobus kardinaal Eijk,

Aartsbisschop van Utrecht

 

Utrecht, Aswoensdag 18 februari 2026

 

Details

Gepubliceerd: 19 februari 2026