In het overwegend protestante en deels katholieke Aalten is er geen gebrek aan activiteit in de Advent en de Kersttijd. Ook dit jaar zette men z’n beste beentje voor. Hoewel er dit jaar geen Rk viering is in Aalten. Daarom ben ik naar de al bekende plek, de protestante Oude Helena Kerk, gegaan om de kerstsfeer op te snuiven en om inspiratie op te doen. 0ngeveer 400 personen vulde de kerkbanken en menige lezing en ook liederen klonken me bekend in de oren. Tevens waren gedichten en lezingen en ook de overweging zeer goed gekozen. Het gaf een goed gevoel om met zovelen te zijn. Naar buiten komend sneed een koude straffe oostenwind bij 0 graden toch door de jas en de muts heen. Boven mij stond een heldere ster, Jupiter, welke me terugbracht naar het kerstverhaal van al 2000 jaar oud maar nog elk jaar de moeite van het horen waard.
Was het toen ook Jupiter of een ingehuurde ster om de wijzen en de herders de weg te wijzen? Thuis aangekomen stond die ster nu boven ons huis en het was duidelijk. Kom binnen.
Bijna 50 jaar geleden. December 1976. We waren op vakantie vanuit Aruba in Venezuela. Een Achterhoeker eigen waren we toen ook al tochtjes aan het maken over zandwegen en nu in de heuvels nabij Coro. Prachtig weer en mooie uitzichten. Soms berijdbaar soms met hindernissen. Zo-ook na een paar uur hobbelend naar hoger en hoger. Op een gegeven moment kon het echt niet verder met een gewone personenauto. Grote gladde stenen waren teveel van het goede. Berustend dat we terug moesten keken we wat rond en opeens waren ze daar.
Drie ezels bereden door twee vrouwen en een man op weg naar beneden. Het leverde een uniek plaatje op maar bij thuiskomst bleek ons vermoeden waar. Die laatste vrouw was duidelijk zwanger. Voor we het in de gaten hadden weken ze van de slechte weg af en doken ze via een ezels paadje tussen de struiken door en waren ze verdwenen. Hebben zij onderdak gevonden op die avond van de 24e december 1976? We zullen het nooit weten maar heb er wel vertrouwen in.
Nu, bijna 50 jaar later. December 2025. Gambia. Na een rit van drie uur vanaf ons hotel kwamen we aan in een klein plaatsje, Bondali. Met een gezelschap uit Hoogeveen waren we daar om de uitbreiding en restauratie van een medische post te bekijken en bij goedkeuring weer over te dragen aan het bestuur van het gebouwtje. Onderweg keek ik mijn ogen uit naar de mensen en naar de natuur. Geweldig. Bijna aangekomen werden we tegengehouden door een enthousiaste menigte die klaar stond om ons te begeleiden naar het feest. Dansend en zingend dat we alleen maar kennen van filmpje van Heeroom vanuit Ghana. Blije mensen en uitbundige kinderen. Onmogelijk in Nederland? Er was een heerlijke sfeer. Een tenten afdak met veel stoelen en deftige banken in de voorste rij. Ook herkenbaar het wachten. Twee grote luidsprekers braakten geroutineerd de Afrikaanse ritmes uit maar verder was er nog maar weinig beweging. Wel al veel mensen oefenend in geduldig zijn
Tot opeens.. door de poort kwam een karretje met een ezel ervoor en op het platte wagentje een 4 tal mannen en een liggende vrouw. Eenmaal binnen de poort richtte zij zich op en toen werd het voor hen duidelijk dat de kliniek van waaruit de vrouw hulp nodig had geen plaats voor haar had want er was een feest- en geen werkdag. Het werd even stil onder de bezoekers maar niet in de luidsprekers. Het viertal keerde om en vervolgde zijn weg naar.. Ik weet het niet. Gelukkig volgde er een gestationeerde ambulance het vijftal en we vertrouwen en ook nu weer op dat het toch goed gekomen is en dat het jonge gezin blij is met elkaar. Een paar dagen later was de kliniek ingericht en kunnen mensen die het nodig hebben eenvoudige zorg krijgen die anders veel verder gezocht moet worden.
Plaats in de herberg.
